Nieuws

Tijdens de voorlaatste wereldbekerwedstrijd in het Oostenrijkse Igls is Esme Kamphuis met Judith Vis als achtste geëindigd. De Nederlandse slee gaf na twee runs 0.82 van een seconde toe op de winnende Amerikaanse combinatie Greubel/Williams.

,,Achtste, maar zeker niet ontevreden,’’ zei Judith Vis. ,,Igls is in de afgelopen jaren niet de baan geweest waar we onze beste resultaten hebben behaald. In dat kader hebben we het met een achtste plaats nog niet zo gek gedaan.’’

Na Igls elfde in de stand om de wereldbeker zetten Kamphuis en Vis komend weekeinde in Königssee – waar binnen de laatste wereldbekerwedstrijd ook de Europese titelstrijd plaatsvindt – de aanval in op een plek in de top 10. ,,Na Königssee wordt aan de hand van de totaalstand de startvolgorde voor de Olympische Spelen bepaald. En in Sochi willen we hoe dan ook in de eerste groep starten,’’ aldus Vis.

Esme Kamphuis is met remster Melissa Boekelman bij de wereldbekerwedstrijden in het Zwitserse Sankt Moritz op de elfde plaats geëindigd. De Nederlandse vrouwen hadden over twee runs 0.90 van een seconde meer nodig dan het zegevierende Canadese koppel Kaillie Humphries en Heather Moyse.

Na de eerste afdaling (in 1.08.86) vonden Kamphuis en Boekelman zichzelf in de tussenstand terug op een twaalfde plaats. Na de tweede afdaling (in 1.09.00) stonden de Nederlandse vrouwen heel even op de hoogste trede van het podium maar twee sleeën later al jakkerde Humphries – na de eerste afdaling (1.08.81) op een tiende plaats – in de snelste run van de dag (1.08.15) naar het goud. Het Duitse duo Martini/Senkel eindigde op achttienhonderdste seconde van Humphries als tweede. De Zwitserse slee van Meyer/Mayer - na de eerste run nog aan de leiding - finishte op negentienhonderdste als derde.

 

Vreugde en teleurstelling vochten in Oberhof bij drie remsters om voorrang. De push-off, die uitsluitsel moest geven wie tijdens de resterende wereldbekerwedstrijden en tijdens de Olympische Spelen in Sochi de vaste remster wordt van pilote Esme Kamphuis, viel uit in het voordeel van Judith Vis. De Rotterdamse zette in Duitsland de snelste starttijden neer. Melissa Boekelman, die de duwtest in ging met twee gekneusde ribben, gaat mee als reserve. Sanne Dekker blijft thuis.

,,Ik ben opgelucht en blij dat ik heb laten zien dat ik, net als in september, weer de beste was,’’ aldus een ontspannen Judith Vis. ,,Het verschil met m’n concurrenten Melissa en Sanne was minder groot dan gehoopt. Een en ander houdt ook in, dat er op weg naar Sochi nog ruimte is voorbetering. Maar eerst even lekker een paar dagen met kerstreces,’’ lacht ze. ,,Ik kijk nu al met heel veel plezier uit naar de Worldcupwedstrijden op 5 januari in Winterberg en – natuurlijk – straks naar Sochi.’’

,,Aan een test als deze altijd hou je altijd een dubbel gevoel over,’’ zegt Esme Kamphuis. ,,Sanne heeft de afgelopen maanden veel progressie gemaakt. Dat ze nu afvalt, is triest en verdrietig. Ze heeft dit niet zien aankomen. Logisch dat ze er nu even helemaal doorheen zit.’’

,,Ik denk dat we niet eerder zo’n sterk team hebben gehad,’’ richt ze zich weer op de toekomst. ,,Ik heb vertrouwen in Judith en Melissa. Hoewel ik zelf als toeschouwer langs de kant stond, heb ik deze push-off ervaren als een zeer spanningsvolle gebeurtenis. Je merkte en voelde aan alles dat dit een belangrijk moment zou worden. Hier hebben mensen immers jarenlang naar toegeleefd.’’

Melissa Boekelman schudt haar hoofd. Kan ruim 24 uur na haar krachtsexplosie nog steeds niet geloven dat ze over ruim een week deel uitmaakt van het Worldcupcircus en dat ze meegaat naar Sochi. ,,Ik was de outsider,’’ lacht ze. ,,Ik was bang dat m’n ribben me tijdens de test in de weg zouden zitten. M’n voorbereiding was in elk geval niet ideaal. Maar dankzij een aantal pijnstillers heb ik nauwelijks last gehad.’’

Boekelman is – de aard van het beestje – na afwijzing voor de wereldbekerwedstrijden in Canada en Verenigde Staten altijd in zichzelf blijven geloven. Waar Kamphuis, Vis en Dekker overzee gingen, schaafde Boekelman tijdens een aantal Europacupwedstrijden aan háár vorm. Zelfs een dubbele crash met pilote Marije van Huigenbosch, waaraan Boekelman haar twee gekneusde ribben overhield, belette de Bredase niet zich in Oberhof te onderscheiden. ,,Ik ben dolblij dat het op deze manier is uitgepakt.’’

 

Minder dan een halve seconde scheidde pilote Esme Kamphuis en remster Judith Vis zondag in het Duitse Winterberg tijdens de vijfde wereldbekerwedstrijd van het podium. Winnares Sandra Kiriasis realiseerde voor eigen publiek na twee runs een tijd van 1.55.41. Een zieke Kamphuis stuurde in 1.55.97 naar een zevende stek. Zuur. Ook al omdat de starttijden van de Nederlandse vrouwen met 5.68 om 5.76 en 5.67 om 5.69 beter waren geweest dan die van Kiriasis en Franziska Fritz.

Esme Kamphuis schudde meteen na de finish van de tweede run het hoofd. ,,Mijn complimenten aan Judith,’’ zei ze. ,,We hebben een fantastische start neergelegd. Niettemin ben ik absoluut teleurgesteld. Maar als je niets binnen houdt, weet je dat je tijd gaat inleveren,’’ doelde ze op een paar dagen eerder opgelopen virus. ,,Ik was minder scherp. Kon niet díe power leveren die nodig was. Op een baan als die in Winterberg is dat fataal.’’

,,Het middenstuk was niet super,’’ analyseerde Kamphuis haar tweede afdaling. ,,De dertien was slecht en we hadden een knal tegen de kant. En dat na een waanzinnig goeie week,’’ baalde ze. ,,Ik had hier een medaille verwacht. Logisch toch? We hebben de hele week top 4 gesleed. Waren tijdens de trainingen meer dan eens de snelsten. Dat dit virus uitgerekend nu de kop opsteekt, is pure pech. Niets meer en niets minder. We gaan door waar we mee bezig zijn. We zijn op de goede weg. Het kan zeker nog beter.’’

Nadenken

,,De wereldbekerresultaten van voor kerst (15e, 7e, 9e, 8ste) gaven stof tot nadenken,’’ zei Vis. ,,Na de laatste duwtest in Oberhof hebben we met z’n allen een goed gesprek gevoerd. Daarna hebben alles eens rustig laten bezinken. We hebben nu de stijgende lijn te pakken. De afstand naar het podium wordt steeds kleiner. Als we met een zieke Esme als zevende kunnen eindigen, kunnen we in goeden doen zo maar vier, vijf plaatsen opschuiven.’’

 

Winterberg nagels

,,Wellicht zijn we tijdens de eerste wereldbekerwedstrijden in Canada en Amerika te geforceerd bezig geweest,’’ verklaart Kamphuis de nu duidelijk zichtbare progressie. ,,Terug in Europa hebben we de knop omgezet. Naast de focus op de wedstrijd is er nu ook de ontspanning. Afgaande op onze trainingsweek in Winterberg lijkt dat te werken. Alle ingrediënten zijn aanwezig om te presteren. De slee loopt goed,het materiaal is in orde.’’

,,Nu alleen nog even fit worden,’’ knipoogt Vis naar Kamphuis, terwijl ze naar haar oranje en met Olympische ringen gelakte nagels kijkt.

 

 

Vrijdag was Esme Kamphuis even naar Huizen, waar het team uit handen van de baas van één van zijn hooggewaardeerde sponsors – SAS – een bus en een auto kreeg toebedeeld. Uit de geste van de marktleider in business analytics sprak groot vertrouwen. Kamphuis c.s. hopen dat vertrouwen straks in Sochi terug te betalen met een Olympische medaille.

 

Boven krijg je het vertreksein, beneden de eindtijd. Daartussen zit niets. Als er tussen start en finish iets fout gaat, dan ligt dat aan de piloot. Dan heeft de stuurman – of de stuurvrouw – simpelweg gefaald. Zo simpel ligt dat in de bobsleesport. En zo voelde Esme Kamphuis dat na haar eerste twee wereldbekerafdalingen van het seizoen in Canada ook.

Het feit dat ze relatief onbekend is met de eigenschappen van de baan in het Canada Olympic Park vindt ze geen enkel excuus. ,,In Calgary ben ik me rot geschrokken. Een vijftiende plaats had ik totaal niet zien aankomen. Oké, ik maakte wat fouten maar zo slecht had ik het niet verwacht. Ons resultaat daar was het team onwaardig.’’

 

Met Judith Vis als remster – in Calgary werd gedaald met Sanne Dekker – liet Kamphuis een week later in het Amerikaanse Park City zien dat haar eerste twee wereldbekerruns vergissingen waren geweest. Met een zevende plaats in de eindrangschikking werd de Olympische nominatie ingewisseld voor kwalificatie. Een dag later finishte Kamphuis – nu weer met Dekker – als negende.

In Lake Placid tenslotte werden Kamphuis en Vis tijdens de laatste wereldbekerwedstrijd aan de overkant van de oceaan achtste. Tijdens de tweede run – waarin ijzersterk werd gestuurd – hervond Kamphuis de rust waarmee ze een jaar eerder in de richting van de wereldtop raasde. ,,Het ging weer vanzelf,’’ zegt ze. ,,Daarmee keerde bij mij het geloof terug dat we in Sochi om de medailles kunnen strijden.’’

 

Maar waar Kamphuis misschien wel het begin van een flow ervaart, staan haar remsters onder druk. Op 22 december immers, wordt door bondscoach Nicola Minichiello aan de hand van de tot nu behaalde wereldbekerresultaten en een extra ingelaste duwtest in het Duitse Oberhof bepaald wie van het trio Melissa Boekelman, Sanne Dekker, Judith Vis tijdens de komende wereldbekerwedstrijden en de Spelen als Kamphuis’ vaste remster fungeert.

,,Het is mooi dat de meiden wat prestaties betreft dicht bij elkaar zitten,’’ zegt Kamphuis. ,,Goed voor de onderlinge concurrentie en dus ook goed voor de startsnelheid. Maar de wisselingen in de slee zorgden ook voor onrust. Het is voor de meiden, maar zeker ook voor mij, belangrijk dat daarover nu duidelijkheid komt.’’

,,In Europa moeten we de beslissende inhaalslag maken. Moeten we op alle banen gaan voor een positie in de top 6. In Canada en Amerika sleden we onder ons kunnen. Op de Europese banen moeten we de stap zetten naar Olympisch medailleniveau. We moeten vertrouwen hebben in het proces en in onze eigen capaciteiten.’’

,,We hebben alles uit de afgelopen maanden geanalyseerd en besproken. De zaken zijn helder. De komende weken moeten alle puzzelstukken op hun plaats vallen.’’